دلتنگیها

می دانم که هر گاه درون خویش را می کاوم، همیشه به یک غم بزرگ می رسم

 و آن ، غم نبودن توست.

من در کنار همه تو را کم دارم ای سپیدی بی انتهای محبت!

من سالهاست که با تنهایی مانوس هستم و در سایه این تنهایی از نیرنگ مردم زمانه ام دورم،

 که من از چهره پرفریب آنها بیزارم.

من در دنیای خویش الماسهای محبت، صداقت و یکرنگی را که هرگز در جهان سیاه

واقعیت ها ندیدم، مانند گنجینه ای بهمراه دارم.

می دانم که تو به اندازه تنهایی من مهربانی و من به وسعت فاصله ای که بین ماست تنهایم

و این پیچک انتظار است که بیرحمانه اقاقی وجودم را در برگرفته و یک لحظه هم

 رهایم نمی کند. و افسوس که چه عاشقانه در تنهایی خویش صبوری می کنم.

من هر صبح به امید رسیدن پیکی از روشنایی آغوشم را بروی تمامی غمهایم می گشایم

 و سکوت سرد فراق را در غربت نگاهم می شکنم.

                                                             خدایا تنهام مگذار