هست
"هست" را
اگر قدر نداني
مي شود
"بود"
و چه تلخ است
... ... "هست" ي
که "بود" شود و
"دارم" ي که.. "داشتم"
+ نوشته شده در سه شنبه بیست و هشتم آذر ۱۳۹۱ ساعت 15:15 توسط یاس دردمند
|
من آن خاكم كه عاشق ميشود
سر تا پاي خودم را كه خلاصه ميكنم، ميشوم قد يك كف دست خاك كه
ممكن بود يك تكه آجر باشد توي ديوار يك خانه، يا يك قلوه سنگ روي
شانه يك كوه، يا مشتي سنگريزه، تهته اقيانوس؛ يا حتي خاك يك
گلدان باشد؛ خاك همين گلدان پشت پنجره.
يك كف دست خاك ممكن است هيچ وقت، هيچ اسمي نداشته باشد و تا هميشه، خاك باقي بماند، فقط خاك.
اما حالا يك كف دست خاك وجود دارد كه خدا به او اجازه داده نفس بكشد، ببيند، بشنود، بفهمد، جان داشته باشد. يك مشت خاك كه اجازه دارد عاشق بشود، انتخاب كند، عوض بشود، تغيير كند.
واي، خداي بزرگ! من چقدر خوشبختم. من همان خاك انتخاب شده هستم. همان خاكي كه با بقيه خاكها فرق ميكند. من آن خاكي هستم كه توي دستهاي خدا ورزيده شدهام و خدا از نفسش در آن دميده. من آن خاك قيمتيام. حالا ميفهمم چرا فرشتهها آنقدر حسودي شان شد.
اما اگر اين خاك، اين خاك برگزيده، خاكي كه اسم دارد، قشنگترين اسم دنيا را، خاكي كه نور چشمي و عزيز دُردانه خداست. اگر نتواند تغيير كند، اگر عوض نشود، اگر انتخاب نكند، اگر همين طور خاك باقي بماند، اگر آن آخر كه قرار است برگردد و خود جديدش را تحويل خدا بدهد، سرش را بيندازد پايين و بگويد: يا لَيتَني كُنت تُراباً. بگويد: اي كاش خاك بودم...
اين وحشتناكترين جملهاي است كه يك آدم ميتواند بگويد. يعني اين كه حتي نتوانسته خاك باشد، چه برسد به آدم! يعني اين كه...
خدايا دستمان را بگير و نياور آن روزي را كه هيچ آدمي چنين بگويد.
يك كف دست خاك ممكن است هيچ وقت، هيچ اسمي نداشته باشد و تا هميشه، خاك باقي بماند، فقط خاك.
اما حالا يك كف دست خاك وجود دارد كه خدا به او اجازه داده نفس بكشد، ببيند، بشنود، بفهمد، جان داشته باشد. يك مشت خاك كه اجازه دارد عاشق بشود، انتخاب كند، عوض بشود، تغيير كند.
واي، خداي بزرگ! من چقدر خوشبختم. من همان خاك انتخاب شده هستم. همان خاكي كه با بقيه خاكها فرق ميكند. من آن خاكي هستم كه توي دستهاي خدا ورزيده شدهام و خدا از نفسش در آن دميده. من آن خاك قيمتيام. حالا ميفهمم چرا فرشتهها آنقدر حسودي شان شد.
اما اگر اين خاك، اين خاك برگزيده، خاكي كه اسم دارد، قشنگترين اسم دنيا را، خاكي كه نور چشمي و عزيز دُردانه خداست. اگر نتواند تغيير كند، اگر عوض نشود، اگر انتخاب نكند، اگر همين طور خاك باقي بماند، اگر آن آخر كه قرار است برگردد و خود جديدش را تحويل خدا بدهد، سرش را بيندازد پايين و بگويد: يا لَيتَني كُنت تُراباً. بگويد: اي كاش خاك بودم...
اين وحشتناكترين جملهاي است كه يك آدم ميتواند بگويد. يعني اين كه حتي نتوانسته خاك باشد، چه برسد به آدم! يعني اين كه...
خدايا دستمان را بگير و نياور آن روزي را كه هيچ آدمي چنين بگويد.
+ نوشته شده در پنجشنبه نهم آذر ۱۳۹۱ ساعت 13:52 توسط یاس دردمند
|
بلای دینداران
به نامت
آه از ابتلاء و امتحاني كه مردودي حاصل دسترنج و دل رنجه هايمان باشد!
اي كه مبتلا مي كني
گفت:
"وقتی به بلا آزموده شوند، دینداران اندک اند."
آه از ابتلاء و امتحاني كه مردودي حاصل دسترنج و دل رنجه هايمان باشد!
و راستي!
صحراي كربلا به وسعت همه تاريخ است! و تقابل حسين و يزيد هر سال، هر ماه و هر روز و هر لحظه در حال تكرار شدن
از خود بپرس كجاي تاريخي و در كدامين لشگر؟
"به نقل از بزرگواری"
+ نوشته شده در شنبه چهارم آذر ۱۳۹۱ ساعت 16:59 توسط یاس دردمند
|
بهانه ای برانوشتن
حقیقت این است که هرچه بگوییم خسته شده ایم و بریده ایم.
اسلام دست از سر ما بر نمی دارد. ماباید بمانیم و کاری را که می خواهیم. انجام بدهیم. همیشه باید مشغول یک کلمه باشیم.و آن (( عشق)) است. اگر عاشقانه با کار پیش بیایی به طور قطع بریدن و عمل زدگی و خستگی برایت مفهومی پیدا نمی کند...
" شهیدهمت"
---------------------
سپاگذارم که یاروم شدی
این شد بهانه دوباره برا نوشتن
+ نوشته شده در چهارشنبه یکم آذر ۱۳۹۱ ساعت 23:50 توسط یاس دردمند
|
عسی ان تحبوا شیئآ وهو شرّ لکم*
"شاید چیزی که تو دوست داری به صلاحت نباشد!."(بقرة/216)
+ نوشته شده در چهارشنبه یکم آذر ۱۳۹۱ ساعت 18:54 توسط یاس دردمند
|
"فَاذکُرونی اَذکُرکُم"