ای پاداش دهنده بزرگ
خدایا!
به نعمت هایت فکرمی کنم واینکه همه چیزنعمت است.
به شکر کردن فکر می کنم واینکه چه کاردشواری است.
گاهی فکر می کنم که زندگی با همه چیزش,یک کادوی بزرگ است که تو به ما داده ای.
بعضی ازآدمها هستند که این کادوی قشنگ را می گیرند و فقط تشکر می کنند
اما هیچ وقت این کادو را باز نمی کنند .
من مطمئنم که تو دوست داری آدمها در جعبه بزرگ زندگی را با ذوق وشوق بازکنند
و هدیه های جالبی را که توی آن برایشان گذاشته ای بردارند واستفاده کنند.
تو دوست داری ما از هدیه هایت استفاده کنیم و خوشحال باشیم.
استفاده کنیم ولذت ببریم .
تو ازخوشحالی ما لذت می بری.
بعضی وقتها به خودم می گویم توی جعبه قشنگ زندگی ,همه جورهدیه ای هست
هدیه هایی که شکل غصه است ,هدیه هایی که شکل شادی است
هدیه های تلخ و هدیه های شیرین .
اما همه اش هدیه هایی است که تو فرستاده ای .
خوب نیست که بگوییم فقط بعضی هایش خوب ودوست داشتنی است.
هدیه هرچه که باشد قشنگ است;چون که یک دوست آن را فرستاده است
چرا خدا می گوید فقط تعداد اندکی از بندگان من سپاسگزارند ؟
سپاسگزاری واقعی ازخدا یعنی چه؟
" نامه های خط خطی
عرفان نظرآهاری"
------------------------------------------------------------------------------------------------------
پ.ن
یا شکور
ای پاداش دهنده بزرگ
ناشکرهایم را به حساب بندگیم بگذار
به حساب بی قراریم بگذار
کم صبرم چه کنم ؟
و اما صبرم بده !
هدیه هایت را بی چون و چرا بپذیریم
"هرچه از دوست رسد نیکوست "
"فَاذکُرونی اَذکُرکُم"