یا ایها العزیز (قسمت نخست)
ای به سینه ها نزدیک!
نزدیک تر از من به من!
آقا جان سلام
بگذار آهسته بگويم، تا تنها شما و من بشنويم، و خدا!
آخر وقتي آهسته سخن مي گويي، مطمئني! که آنكسی که با او سخن مي گويي به تو نزديك است!
آنقــــدر نزديك كه انگار داری به گوشش زمزمه مي كني
آنقــــــــدر نزديك كه حتي اگر بر زبان هم نياوري، حرف هایت را - بی برو برگرد - شنیده اندنزديك مانند روح به جان!
نزديك تر! آنقَدَر كه حائل شود میان تو و قلبت
آهسته سخن مي گويم نه براي اينكه ديگران، حرفهایم را نشنوند!
آهسته حرف می زنم تا بدانم كه چقدر نزديكيد!
که مي بينيد مرا، که مي شنويد صدايم را،که حتي بر خطورات قلبم هم واقفید!
اين را بايد بدانم
آخر من از قوم آخر الزمانم!
ما قحطي زده ايم. قحطي زده ی خوبي ها!
و چندین سال است که خشکسالی بر سرزمین ایمان ما، فرمانروایی می کند
ما در قبیله آخر الزمانی ها! همه در حالي كه چشم به آسمان دوخته ايم، به دنيا مي آييم؛
و چشم به آسمان و حسرت زده از دنيا مي رويم.
آقا جان!
ما یتیمیم! و وقتی حرم ائمه می رویم ديگر
نمي توانيم دل بكنيم! مثل كودك گم شده ای که مادرش
را پيدا كرده و چادرش را سفت چسبيده، كه گمش نكند؛ به حرم دخیل می شویم!
ما مردم قحطي زده آخر الزمانيم!ما با شما آهسته سخن مي گوييم
و تو حرفهايمان را گوش ميدهي، گرچه هيچ گاه صداي نفسهايت را نشنويم!
آقا جان!
به بدی های ما نگاه نکن!
گاهی ما هم دلتنگ تماشاي خدا مي شويم، آخر ما هم دل داريم، ولي مثل مردم اعصار ديگر،
ولیّ ِخدا پیشمان نیست که بنشینیم وتماشايش كنيم!
آن وقت! آقا جان غريبانه و بي كس گوشه اي مي نشينيم و با شما حرف می زنیم،
و شما! مهربانانه دست بر سر و روي دلمان! مي كشي، و آراممان مي كني
گاهي آنقــــــدر دلتنگت مي شويم، كه دوره مي افتيم، دنبال رد پايت!
دوره گرد مي شويم، در مشعر و منا! در عرفات! در بقیع و تل زینبیه!
اصلا هر جا که فکر کنیم نشانی از شما آنجاست!
همه انگار نگراني و جستجو را در چشمانمان می خوانند....
ای یوسف دلهای قحطی زده ی ما....
يا ايها العزيز!
مَسَّنا وَ اهلَنا الضُّر
ای عزیز!
ما و همه اهل بیت و خاندانمان، گرفتار فقر و قحطی و بدبختی شده ایم!
و جِئنا بـِبضاعت مُزجات
و با متاعی ناچیز و بی مقدار به حضور تو آمده ایم
فـَـأوفِ لَنا الكَيل
محبت کن و به قدر کرم و احســـــــــــــــــانت، بر ما بیفزا!
و تصدّق علينا
و با صدقه از ما دستگیری کن
انّ الله يَجزی المُتَصَدِّقين!
"فَاذکُرونی اَذکُرکُم"